جنوبی ترین مرد

دلنوشته ها وسروده های یک خوزستانی خونگرم -اشعار سیاسی و درد نوشته های دلی پردرد

دلنوشته ها وسروده های یک خوزستانی خونگرم -اشعار سیاسی و درد نوشته های دلی پردرد

جنوبی ترین مرد

نمیدانم که هستم هرکه هستم
قلم چون تیغ میرقصد به دستم

تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
آخرین مطالب
پربیننده ترین مطالب
محبوب ترین مطالب
آخرین نظرات

۱۲ مطلب با موضوع «شعرهای منتخب ،سروده های خودم» ثبت شده است

این شعر داستان کسانی است که بخاطر اعتیاد به آخر خط رسیده اند .به امید روزی که هیچ هموطنی گرفتار این بلای خانمان سوز نباشد

حال رقت بارمن بنگر و روزم ببین

ازخطوط چهره ام درد جان سوزم ببین

زنده ام اماچه سود مرده ازمن بهتر است

مردن همچون منی راه حل آخر است

من نمیبردم گمان روزگارم این شود

برخودم خنجر زدن مسلک و آیین شود

من زدم برجان خودزخمی ازجنس هلاک

باتنم درد آشناست تابخوابد زیر خاک

ابتدا همچون جنین زاده گردد در وجود

بیصدا بالغ شود پرتوان گردد ز دود

بعداز آن بازیچه ای دست او بی اختیار

نأشه ای گاهی از او گه تو را سازد خمار

این چه درد مبهمی است خفته در بطن خوشی

گشته پنهان یک عذاب در لباس سرخوشی

مرز بین این خوشی تا فنا یک تار موست

گر دلیری گر رشید استخوان گردی و پوست

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۶ ، ۰۶:۱۹
salim hamadi

باتودارم گفتگو مادرپاک وطن 

 از غم پنهان تو باتو میگویم سخن

درشرار سینه ات میتوان صدآه دید

میتوان درخاک تو افعی وروباه دید

اززبانت میشود شکوه از یاران شنید

سینه ات را بانفاق خنجر آنان درید

میتوان درچشم تو گریه راباور نمود

بافرود اشک تو شکوه از داور نمود

این زمین پرگهر امتحانها دیده است

درهوایش بی امان صدبلا باریده است

باحضور ناکسان این زمین راحت ندید

درتمام سالیان جزغم وغارت ندید

هرکه سردمدار شد خنجرش آغشته بود

هرکه دم زد ازخدا مخلصان راکشته بود

دردل این خاک پاک بی گناهان خفته اند 

غالبا بیچارگان حرفی ازحق گفته اند 

مهدتاریخ وهنر جای هربیگانه شد

سرزمین مادری عاقبت ویرانه شد

مادرپاک وطن دارد از مردم سئوال

ازچه رو اینگونه پست خورده برهم اعتدال

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۲ آبان ۹۶ ، ۰۴:۱۹
salim hamadi

ﺁﮔﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻢ ﭼﻮﺩﯾﺪﻡ ﺭﻭﺯﺗﻨﮓ

ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻡ ﺑﺸﮑﺴﺘﻪ ﺍﺯﺗﺄﺛﯿﺮ ﺳﻨﮓ

ﺍﺯﺟﻬﺎﻟﺖ ﮔﻢ ﺷﺪﻡ ﺩﺭﻣﻨﺠﻼﺏ

ﮐﺮﺩﻡ ﺍﻣﺎﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺍﻧﻘﻼﺏ

ﺗﺎﮐﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪﺍﺯﻫﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ

ﺩﺭﺗﻤﯿﯿﺰ ﺍﯾﻨﺪﻭﺍﺯﻫﻢ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﺎﺧﺖ

ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯﺧﻮﺑﯽ ﺑﺪﯾﺪ ﻭﺣﺲ ﻧﻤﻮﺩ

ﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺭﮎ ﺁﻥ ﻋﺎﺟﺰ ﻧﻤﻮﺩ

ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻣﻌﯿﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺪ

ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﺯﯾﻦ ﺳﺒﺐ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﺷﺪ

ﻋﻘﺪﻩ ﻭﺣﺴﺮﺕ ﺭﻫﻢ ﺭﺍ ﮐﺞ ﻧﻤﻮﺩ

ﻧﻔﺲ ﻣﻦ ﺑﺎﺫﺍﺕ ﭘﺎﮐﻢ ﻟﺞ ﻧﻤﻮﺩ

ﭼﻮﻧﮑﻪ ﮔﺸﺘﻢ ﻫﻤﻨﺸﯿﻦ ﺑﺎ ﯾﺎﺭ ﺑﺪ

ﻣﻦ ﺷﺪﻡ ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺻﺪ ﮐﺎﺭ ﺑﺪ

ﭼﻮﻥ ﺑﺪﯼ ﯾﮏ ﻟﺬﺕ ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ

ﻟﺬﺕ ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﻢ ﻓﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ

ﺳﯿﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻔﯿﺪ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ

ﺩﺷﻤﻦ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺳﺖ

ﮔﺮﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﺪﺍﻥ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﺪﯼ

ﻫﺮﻣﻨﯽ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﺑﺎ ﺩﻝ ﺷﺪﯼ

ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯﮐﺒﺮﻭﻏﺮﻭﺭ ﻭﮐﯿﻨﻪ ﺑﺎﺵ

ﺻﺎﻑ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺍﺋﯿﻨﻪ ﺑﺎﺵ

ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ ﻋﻘﻠﯽ ﮐﻪ ﯾﺰﺩﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ

ﭼﻮﻥ ﺯﻫﺮﻭﺍﺑﺴﺘﮕﯽ ﺍﺯﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ

ﺧﻮﺩﺗﻮﺍﻧﯽ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺯﺍﯾﻞ ﮐﻨﯽ

ﺟﻬﻞ ﺭﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﯾﻞ ﮐﻨﯽ

ﻣﯿﺮﺳﯽ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻝ

ﻣﯿﺸﻮﯼ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﺍﺯ ﺟﺎﻩ ﻭ ﺟﻼﻝ

ﻓﺎﻝ ﻭﺗﻘﺪﯾﺮ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮﺳﺖ

ﮔﺮﮐﻨﯽ ﻫﻤﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮﺳﺖ

ﻫﻢ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﻣﻼﺋﮏ ﺳﺮ ﺷﻮﯼ

ﯾﺎﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﻭ ﺩﺩ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﻮﯼ

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ آبان ۹۶ ، ۰۲:۱۹
salim hamadi

ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺸﻢ ﻭﻧﻔﺮﺗﻢ ﺍﮔﺮﺑﻪ ﻣﺸﺖ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ

ﺟﻨﻮﻥ ﻣﻦ ﺯﺁﺩﻣﯽ ﺑﻪ ﻗﺼﺪﮐﺸﺖ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ

ﺍﮔﺮﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﺧﺸﻢ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﯼ

ﯾﮕﺎﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﯿﺘﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺩﻭﭼﺸﻢ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﯼ

ﺑﻪ ﺧﺪﻋﻪ ﻭﺩﻭﺯ ﻭ ﮐﻠﮏ ﻃﯽ ﻃﺮﯾﻖ ﻣﯿﮑﻨﺪ

ﺳﻼﻡ ﺭﺍﺑﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﺮﺳﺮﺗﯿﻎ ﻣﯿﮑﻨﺪ

ﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻟﮕﺪ ﮐﻨﺪ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﺭﺍ ﺯﻣﯿﻦ ﺯﻧﺪ

ﻫﺰﺍﺭﺧﺮﻗﻪ ﻣﯿﺪﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺭﺍﺑﻪ ﺯﯾﻦ ﺯﻧﺪ

ﺑﺠﺎﯼ ﯾﺎﺭﯼ ﻭﻣﺪﺩ ﺟﻮﺭ ﻭ ﻋﻨﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ

ﺑﺠﺎﯼ ﭘﺎﮐﺪﺍﻣﻨﯽ ﺳﺠﺪﻩ ﺯﯾﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ

ﺭﻓﯿﻖ ﻧﯿﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﮐﻨﯽ ﺩﻟﺖ ﺑﻪ ﻧﯿﻢ

ﺣﺮﯾﻢ ﯾﺎﺭﺑﺸﮑﻨﺪ ﻧﻬﺪﭼﻮ ﭘﺎﯼ ﺩﺭ ﺣﺮﯾﻢ

ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺍﺳﯿﺮ ﺣﺮﺹ ﻣﯿﺸﻮﺩ

ﺑﻪ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺷﺮﯾﮏ ﺍﺭﺙ ﻣﯿﺸﻮﺩ

ﺑﮕﻮﺗﻮ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﯼ ﻗﺎﺩﺭ ﻓﻠﻖ

ﭘﻨﺎﻩ ﻣﯿﺒﺮﻡ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺯﺷﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺎﺧﻠﻖ

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ آبان ۹۶ ، ۰۲:۱۱
salim hamadi

وﺍﯼﺑﺮﻣﺎﺳﺠﺪﻩ ﺑﺮﺗﺎﺑﻮﺕ ﮐﻮﺭﺵ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ

ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺁﻧﻬﻢ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﻓﻀﻞ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ

ﺭﺍﻩ ﺣﻖ ﺩﯾﺪﯾﻢ ﻭﺩﺭ ﺑﯿﺮﺍﻩ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﯾﻢ

ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺷﺖ ﻭ ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﯾﻢ

ﺩﺭﺳﺨﻦ ﻣﺎ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺩﺭ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﯿﮑﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯾﻢ

ﻣﺎ ﮔﺮﻩ ﺍﺯﮐﺎﺭﻋﺎﻟﻢ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﮕﺸﻮﺩﻩ ﺍﯾﻢ

ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺟﺰ ﻣﺎﮐﺴﯽ ﺑﻮﯾﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ ﺁﯾﯿﻦ ﻧﯿﮑﻮﯾﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ﺩﺭﻣﯿﺎﻥ ﻧﺴﻞ ﺁﺩﻡ ﻣﺎ ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺮﺗﺮﯾﻢ

ﺩﺭ ﺿﺮﯾﺐ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ , ﻣﺎﺯﻋﺎﻟﻢ ﺳﺮﺗﺮﯾﻢ

ﺩﯾﻦ ﻣﺎﻫﻢ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﻭ ﺯﻭﺭ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﺷﺪ

ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻣﺪ ﺍﺯ ﺣﺠﺎﺯ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﺗﺤﻮﯾﻞ ﺷﺪ

ﻣﻬﺪ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ

ﺍﯾﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺲ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ

ﻣﺎ ﮐﺠﺎ ﻭ ﺗﺎﺯﯾﺎﻥ ﻭﺣﺸﯽ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﮐﺠﺎ

ﻣﺎ ﮐﺠﺎ ﺳﻮﺳﻤﺎﺭﺧﻮﺭﺍﻥ ﺟﺎﻧﯽ ﻭ ﻗﺎﺗﻞ ﮐﺠﺎ

ﻣﻦ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﺍﯾﻦ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺳﺖ

ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺍﺩﻋﺎ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺳﺪ ﺭﺍﻩ ﻣﺎﺳﺖ

ﺧﺎﮎ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﻮﺍﻩ ﭘﻮﭼﯽ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻣﺎﺳﺖ

ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻮﯾﯿﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﻔﺖ ﻭ ﺟﻌﻞ ﻭ ﮐﺬﺏ ﺍﺩﻋﺎﺳﺖ

ﻣﻠﺘﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺿﯽ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺩﻋﺎ

ﻫﻤﭽﻮﺷﺎﻫﯽ ﮐﻮ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﮔﺪﺍ

ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺍﺭﯾﺎﯾﯽ ﺍﺯﺗﻤﺪﻥ ﺧﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ

ﺍﯾﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﺩﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺟﻌﻠﯽ ﻭ ﭘﻮﺷﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ

ﺩﺳﺖ ﻧﺎﭘﺎﮎ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﻓﺘﻨﻪ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ

ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺟﻌﻠﯽ ﺍﻋﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ

ﺍﺯﺩﻝ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻣﺎ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﮐﻮﺭﺵ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ

ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺁﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪ

ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﻢ ﮐﻮﺭﺵ ﺟﻼﺩ ﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﯿﻦ ﺷﺪ

ﻣﻮ ﺑﻪ ﻣﻮ ﺍﻣﺮ ﯾﻬﻮﺩ ﺍﺟﺮﺍ ﻭ ﻧﺼﺐ ﺍﻟﻌﯿﻦ ﺷﺪ

ﺷﺪ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺗﺎ ﺧﻸﻫﺎ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ

ﺗﺎ ﮐﻪ هرﭼﺮﻧﺪﺧﻮﺍﺭﯼ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﺧﻮﺭ ﮐﻨﺪ

ﺍﺳﺐ ﭼﻮﺑﯿﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﺩﺭﭘﺎﺳﺎﺭﮔﺎﺩ ﻧﻌﻞ ﺷﺪ

ﺍﺳﺘﺮﻭﻧﺎﺥ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﻣﺠﺮﯼ ﺍﯾﻦ ﺟﻌﻞ ﺷﺪ

ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻫﻢ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺑﺮﺍﯾﻦ ﺧﯿﺎﻧﺘﻬﺎ ﻧﺸﺪ

ﻣﻠﺘﺰﻡ ﮐﺲ ﺑﺮ ﺣﺮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎ ﻧﺸﺪ

ﭘﯿﮑﺮ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺭﺍﺑﺎﺟﻌﻞ ﺑﻨﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ

ﺑﺮ ﻓﺮﯾﺐ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺳﻌﯽ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ

ﻫﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺟﺎﻫﻞ ﮐﻪ ﮐﻮﺭﺵ ﺭﺍﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﯿﮑﻨﯽ

ﻣﺰﺩﮎ ﻭ ﺯﺭﺗﺸﺖ ﻭ ﻣﺎﻧﯽ ﺭﺍﺳﺘﺎﯾﺶ ﻣﯿﮑﻨﯽ

ﺷﺄﻥ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﺶ ﻧﯿﺴﺖ

ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺭﺍ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﻧﯿﺴﺖ

ﻫﺮﺩﻟﯽ ﮐﻮ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻣﯿﺸﻮﺩ

ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺁﯾﯿﻦ ﻃﺮﯾﻘﺖ ﻣﯿﺸﻮﺩ

ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭ ﺭﺍﺧﻮﻓﯽ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻭﻧﻪ ﺻﺪﺭﻧﮓ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﺭ ﺩﻟﺶ ﻫﺮﮔﺰﻣﯿﺎﻥ ﻧﻔﺲ ﻭ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺟﻨﮓ ﻧﯿﺴﺖ

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۶ آبان ۹۶ ، ۰۵:۳۸
salim hamadi

ﻣﻦ ﮔﺮﮒ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ

ﺻﺪﺷﻮﮐﺮﺍﻥ ﻧﻮﺷﯿﺪﻩ ﺍﻡ

ﺷﻼﻕ ﻭ ﺧﻨﺠﺮﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻡ

ﺍﺯﻏﻢ ﺑﺴﯽ . ﺍﺯﺭﺩﻩ ﺍﻡ

ﻣﻦ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﺗﺐ

ﺑﺸﻨﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻭ ﺳﺐ

ﺁﻭﺍﺭﻩ ﮔﺸﺘﻢ ﺩﺭ ﻭﻃﻦ

ﭘﺎﮔﯿﺮ ﮔﺸﺘﻢ ﺩﺭ ﻟﺠﻦ

ﺧﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮﯾﻢ ﺯﺩﻧﺪ

ﺗﺎﺯﺍﻧﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﯾﻢ ﺯﺩﻧﺪ

ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻡ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ

ﮐﺲ ﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﺎﮐﺴﯽ

ﻫﻤﺨﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻡ

ﺑﯽ ﺩﯾﻦ ﻭ ﺑﯽ ﺑﺎﻭﺭ ﺷﺪﻡ

ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﺑﯽ ﻧﺎﻥ ﺷﺐ

ﻣﻦ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ ﺯﺟﺮ ﻭ ﺗﻌﺐ

ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﺗﺎ ﭘﺎﯼ ﺟﺎﻥ

ﺁﮔﺎﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﮑﺮ ﺯﻣﺎﻥ

ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻟﺒﻬﺎﯾﻢ ﺭﺳﯿﺪ

ﺍﻣﺎ ﻧﮕﺸﺘﻢ ﻧﺎ ﺍﻣﯿﺪ

ﺍﻣﺎ ﻧﮑﺮﺩﻡ ﺍﻧﺘﺤﺎﺭ

ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻌﺎﺭﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ

ﺍﺧﺮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻣﺰﺩ ﺧﻮﯾﺶ

ﺯﺍﻧﭽﻪ ﻣﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﯿﺶ

ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺎﻡ ﺗﺎﺭ

ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﺑﺎ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ

ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﺑﺎ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۶ آبان ۹۶ ، ۰۴:۵۷
salim hamadi

این شعر را تقدیم میکنم به همه ی کسانی که عذاب اعتیاد را چشیده اند .این شعر حرف دل همه ی قربانیان تجارت مواد مخدر است

 

 

ﺳﺮﯼ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺳﺎﻣﺎﻧﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ

ﻏﻤﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ

ﺩﻟﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻡ ﺑﯿﻘﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ

ﮐﻪ ﺩﺍﯾﻢ ﻏﺼﻪ ﺩﺭﺩﻝ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ

ﺯﺍﻓﮑﺎﺭﻡ ﺭﻣﻖ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﻡ

ﻫﻮﺍﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻧﺪﺍﺭﻡ

ﻫﻤﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻦ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ

ﭼﺮﺍ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﻭ ﺑﺨﺘﻢ ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﺍﺳﺖ

ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺐ ﺍﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩﻡ

ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﺍﺭ ﺧﻮﺩﺍﺯﭘﺎ ﻓﺘﺎﺩﻡ

ﻣﺮﺍ ﺑﺨﺘﻢ ﺩﻣﯽ ﺭﺍﺿﯽ ﻧﺴﺎﺯﺩ

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻏﻢ ﺑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭﻡ ﺑﺘﺎﺯﺩ

ﻣﺮﺍﺑﺮ ﻣﺎﻝ ﺩﻧﯿﺎ ﮔﺮﻧﯿﺎﺯ ﺍﺳﺖ

ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ

ﻭﻟﯽ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﺯﺍﺭ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﻟﯿﻞ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺯﺍﺭ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﺮﺍ ﺳﺮﻣﻨﺸﺄ ﺩﺭﺩﻡ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺳﺖ

ﮐﺰﺍﻥ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺣﺎﻟﻢ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺍﺳﺖ

ﮐﻪ ﻫﻢ ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻧﻢ ﯾﮏ ﻧﺒﺮﺩ ﺍﺳﺖ

ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺭﻭﺯﺑﯽ ﺟﻨﮕﯽ ﺩﺭﻭﻧﻢ

ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭﺵ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺟﻨﻮﻧﻢ

ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﯽ ﺍﻣﺎﻥ ﺍﺯﺭﺩﻩ ﺍﻡ ﺧﻮﯾﺶ

ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ ﺭﺍ ﺯﺧﻮﺩﺍﺯﺭﺩﻩ ﺍﻡ ﺑﯿﺶ

ﭼﻮ ﻣﯿﺪﯾﺪﻧﺪ ﯾﺄﺱ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺯﺍﺭﻡ

ﭼﻮ ﻣﯿﺪﯾﺪﻧﺪ ﺩﺍﯾﻢ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﻡ

ﮐﻨﺎﺭ ﭼﺸﻤﺸﺎﻥ ﻣﻦ ﻣﯿﺸﺪﻡ ﺍﺏ

ﺩﮔﺮﺑﻮﺩﻡ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻤﻊ ﺍﺣﺒﺎﺏ

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭﭘﯽ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻡ

ﺩﮔﺮﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺎﻥ ﺧﺎﺭ ﺑﻮﺩﻡ

ﻣﻘﺼﺮ ﻫﺮﮐﺴﯽ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩ

ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻮﻝ ﻣﻦ ﺷﺪ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﺩﻭﺩ

ﺩﻫﺎﻧﻢ ﻗﺒﻞ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﺎﺯ ﻣﯿﺸﺪ

ﺑﻪ ﻧﮑﺒﺖ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺍﻏﺎﺯ ﻣﯿﺸﺪ

ﺩﮔﺮﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﻮﺩﻡ

ﭼﻮ ﺩﺭﺩﯼ ﺑﻮﺩ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻡ

ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﮐﺮﺩﻡ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ

ﺩﮔﺮﺑﻮﺩﻡ ﺑﺴﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﯿﺰﺍﺭ

ﺗﻘﻼﯼ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﻧﻤﻮﺩﻡ

ﻭﻟﯽ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻟﻐﺰﺵ ﻣﯿﻨﻤﻮﺩﻡ

ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ ﺗﯿﺮﻩ ﻣﯿﺸﺪ

ﺑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭﻡ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﭼﯿﺮﻩ ﻣﯿﺸﺪ

ﭼﻮ ﺟﺎﻥ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﻣﻦ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ

ﭼﻮ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺑﻮﺩﻡ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺭﺍ

ﻭﻟﯽ ﻭﻗﺖ ﺧﻤﺎﺭﯼ ﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ

ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﮔﺮ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ

ﮐﻪ ﺳﻨﮓ ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﮔﺮ ﺑﺒﺎﺭﯾﺪ

ﻧﻤﯿﮑﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﻫﯿﭻ ﺗﺮﺩﯾﺪ

ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺑﺪﺗﺮ ﭼﻪ ﺩﺭﺩﯼ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﯾﺎﻓﺖ

ﮐﻪ ﺑﻨﻤﺎﯾﯽ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﺭﺩ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ

ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﯼ

ﺑﻪ ﻫﺮ ﺑﯿﻘﻮﻟﻪ ﺍﯼ ﭘﺎ ﻣﯿﮕﺬﺍﺭﯼ

ﮔﻬﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﯽ

ﭼﻮﯾﮏ ﺩﻟﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺴﺘﯽ

ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﯾﺸﻢ

ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﯾﺸﻢ

ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺣﺎﻟﻢ ﻭ ﺍﺷﻔﺘﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ

ﭼﻮﺧﻮﺩ ﺍﺷﻔﺘﻪ ﺍﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻟﺪﺍﺭ

ﺣﺮﯾﺺ ﺑﺎﻭﺭﯼ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﮔﻢ ﮔﺸﺖ

ﺑﯿﺎﺩﻡ ﺣﺴﺮﺕ ﻋﻤﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺷﺖ

ﺧﺮﺍﺑﯿﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺟﺎﯼ ﺟﺒﺮﺍﻥ

ﮐﺠﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺗﻮﺍﻧﻢ ﮐﺮﺩ ﻋﻤﺮﺍﻥ

ﭼﻮ ﻇﺮﻓﯽ ﻣﻦ ﺷﮑﺴﺘﻢ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ

ﭼﻮ ﺷﻤﻌﯽ ﺍﺏ ﮔﺸﺘﻢ ﭼﮑﻪ ﭼﮑﻪ

ﺩﺭﻭﻧﻢ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺩ ﺑﺎﻗﯿﺴﺖ

ﮐﻪ ﺩﺍﯾﻢ ﺑﺮﺳﺮﻡ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﭼﻤﺎﻗﯿﺴﺖ

ﮐﺠﺎ ﯾﺎﺑﻢ ﺯﻧﻮ ﺍﺭﺍﻣﺸﻢ ﺭﺍ

ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺍﺗﺸﻢ ﺭﺍ

ﺩﻟﻢ ﻣﯿﺴﻮﺯﺩ ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻡ ﻧﯿﺰ

ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﺯﺩﺭﺩ ﻟﺒﺮﯾﺰ

ﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﺩ ﻭﺑﯽ ﺭﻭﺡ ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ

ﻣﺮﺍﮐﺮﺩﻩ ﺯﻫﺮﺟﻤﻌﯽ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺗﻮ ﺩﺭﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﻭﺍ ﮐﻦ

ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺣﺎﺟﺘﯽ ﺟﺰﺍﯾﻦ ﺭﻭﺍ ﮐﻦ

ﺑﻤﻦ ﺍﺭﺍﻣﺸﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻥ

ﺧﻼﺻﻢ ﮐﻦ ﺩﮔﺮ ﺍﺯ ﻗﯿﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ

خداوندابمن صبری عطاکن

توافکار مرا دور از خطا کن 

توانی ده مرا تاحد  تغییر

که سازم جور دیگر بخت و تقدیر

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۶ آبان ۹۶ ، ۰۴:۵۴
salim hamadi

ﺗﺎﺣﺎﻻ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻧﺎﻣﺮﺍﺩ ﺗﻠﺨﯽ ﻣﺼﯿﺒﺘﯽ ﭼﺸﯿﺪﻩ ﺍﯼ

ﺗﺎﺣﺎﻻ ﺍﺯﺑﺪ ﺗﻘﺪﯾﺮﻭ ﻧﺼﯿﺐ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﮐﺞ ﺳﻮﺍﺭﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﯼ

ﺗﺎﺣﺎﻻ ﻣﺮﺛﯿﻪ ﺧﻮﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺷﻌﺮﯼ ﺍﺯﺩﻓﺘﺮﻏﻢ ﺧﻮﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﺕ

ﺗﺎﺣﺎﻻﺗﻮﺫﻫﻦ ﺳﺮﺩﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﺗﻠﺨﯽ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﯼ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﺕ

ﺗﺎﺣﺎﻻ ﺗﻮﻇﻠﻤﺖ ﺷﺒﺎﯼ ﺳﺮﺩﻣﻮﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﯽ ﺍﺷﯿﻮﻥ ﻭﺳﺮ ﭘﻨﺎﻩ

ﺗﺎﺣﺎﻻ ﺭﻓﯿﻖ ﻭﯾﺎﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺗﻮ ﯾﮏ ﺭﻓﯿﻖ ﻧﯿﻤﻪ ﺭﺍﻩ

ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﺩﺍﺭﻩ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ ﭼﻪ ﺩﺭﺩﯼ ﺩﺍﺭﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ

ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ ﭼﻪ ﺗﯿﺮﻩ ﻣﯿﺸﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭﻗﺘﯿﮑﻪ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ

ﻣﯿﺸﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۶ آبان ۹۶ ، ۰۴:۵۳
salim hamadi

ﺩﮔﺮﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯﻭﻃﻦ ﺑﺠﺰﺻﺪﺍﯼ ﻧﺎﻟﻪ ﺍﺵ

ﺍﺯ ﺍﻥ ﺩﯾﺎﺭﭘﺮﮔﻬﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺟﺰ ﻧﺨﺎﻟﻪ ﺍﺵ

ﺣﺮﺍﻣﯿﺎﻥ ﺗﮑﯿﻪ ﺯﺩﻩ ﺑﻪ ﮐﺮﺳﯽ ﺭﯾﺎﺳﺘﺶ

ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺯﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺯﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺣﺮﺍﺳﺘﺶ

ﻏﺒﺎﺭ ﻏﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎ

ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻫﺮﺍﺱ ﻭﺑﯿﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﮐﻼﻡ ﻣﺎ

ﺑﻪ ﺗﯿﻎ ﺗﯿﺰ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ ﺟﻮﺍﺏ ﻫﺮ ﺳﺆﺍﻝ ﺗﻮ

ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﮑﻮﻩ ﻭﺍﮐﻨﯽ ﻣﺴﺎﻭﯼ ﺯﻭﺍﻝ ﺗﻮ

ﺑﺠﺮﻡ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺑﺘﺴﺎﻡ ﺟﺰﺍﯼ ﻣﺮﮒ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ

ﺑﻬﺎﺭﻭﻋﻄﺮ ﺭﺍﺯﻗﯽ ﺑﺮﺩﻩ ﺗﮕﺮﮒ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ

ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺴﺘﻦ ﺩﻫﺎﻥ ﺻﺪﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ

ﮔﻼﯾﻪ ﺭﺍ ﺣﺼﺎﺭ ﺩﺭ ﺣﺮﯾﻢ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ

ﺑﺪﺳﺘﺸﺎﻥ ﭼﻤﺎﻕ ﺩﯾﻦ ﺣﻀﻮﺭﺷﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﺩﯾﻦ

ﺑﻪ ﻗﯿﻤﺖ ﺩﻭﺍﻣﺸﺎﻥ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﯾﻦ

ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﯾﻦ

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۱ آبان ۹۶ ، ۰۲:۴۳
salim hamadi

ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺩﻟﺰﺩﻩ ﺍﻡ ﺗﺎﺏ ﺗﻮﺑﯽ ﺗﺎﺏ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ

ﺍﻧﭽﻪ ﺗﻮﮔﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ

ﻗﯿﻤﺖ ﻣﺎ ﺩﺭﺩﻝ ﻣﺎﺳﺖ ﮔﺮﻏﻢ ﺧﻮﺩ ﭼﺎﺭﻩ ﮐﻨﯿﻢ

ﯾﮑﺪﻝ ﻭﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺷﻮﯾﻢ ﭘﺮﺩﻩ ﺷﺐ ﭘﺎﺭﻩ ﮐﻨﯿﻢ

ﻣﯿﺸﻮﺩﺍﺯ ﻏﺼﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺩﻝ ﺍﮔﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩ

ﺑﺎﮔﺮﻩ ﻣﺤﮑﻢ ﺩﺳﺖ ﺭﯾﺸﻪ ﻏﻢ ﮐﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩ

ﻏﻢ ﭼﻮ ﺭﻭﺩ ﮔﻞ ﺑﺪﻣﺪ ﺑﺮﺳﺮﻫﺮﺧﺎﻧﻪ ﺳﺮﺩ

ﻣﯿﻞ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﭼﻮ ﺑﻮﺩ ﺗﻮﺑﻪ ﺷﻮﺩ ﭼﺎﺭﻩ ﺩﺭﺩ

ﻣﺎﺑﻨﺸﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺭﺳﺪ ﻣﺮﺩ ﺩﻟﯿﺮﯼ ﺯﻏﯿﺎﺏ

ﺍﯼ ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﯿﺎﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ

ﺟﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺑﺪﯼ ﺍﺳﺖ ﺗﺮﺱ ﺯﺟﺎﻥ ﻣﺎﻧﻊ ﺗﻮﺳﺖ

ﻏﻮﻝ ﺷﮑﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﻧﺎﻥ ﻣﺎﻧﻊ ﺗﻮﺳﺖ

ﻇﻠﻢ ﻭﺳﺘﻢ ﺭﯾﺸﻪ ﮐﻦ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﻣﺎ ﺑﺸﻮﯾﻢ

ﻗﻄﺮﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﺛﺮﯼ ﻏﺮﺵ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺸﻮﯾﻢ

ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺩﻝ ﺯﺩﻩ ﺍﻡ ﺗﺎﺏ ﺗﻮﺑﯽ ﺗﺎﺏ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ

ﺍﻧﭽﻪ ﺗﻮ ﮔﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۱ آبان ۹۶ ، ۰۲:۳۸
salim hamadi